Gmina Wizna

Wizna jest jedną z najstarszych miejscowości w województwie Podlaskiego. Prawa miejskie chełmińskie otrzymała w 1435r. od księcia mazowieckiego Władysława. W 1945 Wizna weszła w skład ziem koronnych. Odbywały się tu sejmiki i sądy. Ziemia wiska w pewnych okresach była bardzo rozległą dzielnicą Mazowsza. W początkach jej funkcjonowania zajmowała cały teren Wysoczyzny Kolneńskiej. W okresie kiedy była dzielnicą Mazowsza graniczyła z księstwem drohickim  i obejmowała także część dawniejszej kasztelani świeckiej. W XI w. Wizna była grodem strzegącym wschodniej granicy Mazowsza i przeprawy przez Narew . Ziemię wiską przecinało kilka dróg lądowych, którymi poruszały się zbrojne oddziały ruskie i krzyżackie. Wszystkie te drogi przechodziły przez Wiznę, co w przypadku szlaku handlowego pobudziło jej rozwój a w przypadku przemarszu sił zbrojnych było przyczyną zniszczeń. Właśnie to strategiczne położenie, przyczyniło się do upadku miasta. Po III rozbiorze polski Wizna i ziemia wiska weszła w skład zaboru pruskiego . W 1807r. Wizna znalazła się w granicach Księstwa Warszawskiego, a po 815r. Królestwa Polskiego. Mieszkańcy Wizny i okolic brali czynny udział w Powstaniu Listopadowym i Styczniowym. Za co ustawą rosyjską z dnia 31 grudnia 1866r. Wiźnie odebrane zostały prawa miejskie, przemieniając ją w status osady. Praw  miejskich Wizna nigdy nie odzyskała. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. pod Wizną rozegrała się krwawa bitwa, która przeszła do historii jako Polskie Termopile. Bogata i burzliwa historia pozostawiła w Wiźnie warte zobaczenia zabytki; późnogotycki kościół  oraz dzwonnice  barokową z XVIII w z zabytkowymi dzwonami. Malownicze położenie gminy Wizna, nad Narwią i Biebrzą oraz burzliwe losy historii sprawiają, że jest to miejsce godne odwiedzenia. 

Dzwonnica barokowa -  pochodzi z drugiej połowy XVII wieku. Wewnątrz znajdują się trzy dzwony; późnogotycki z 1570 r.  i dwa barokowe z 1712 r. i 1720 r

Późnogotycki Kościół św. Jana Chrzciciela  - Kościół parafialny został  zbudowany ok.1502 roku. W czasie wojen szwedzkich zniszczony i odrestaurowany w 1658 roku. Po pożarze w około 1720 roku został ponownie  odremontowany. 17 sierpnia 1944 roku  zabytkowy obiekt został wysadzony przez wycofujących się Niemców.

Izba Historyczna Ziemi Wiskiej w Carskim Trakcie  –  gromadzi bogatą kolekcje militariów, numizmatyków, książek oraz przedmiotów codziennego użytku.


 

 

Gmina Śniadowo

       Historia  Gminy Śniadowo sięga już roku 1390, kiedy to Janusz I Książe Mazowiecki nadał dobra smłodowskie sędziemu łomżyńskiemu i nowogrodzkiemu Piotrowi Giezie. W 1396 za zgodą rektorów powstała parafia. W 1405 roku z fundacji Piotra Giezy, jego potomek Piotr Smłodowski zbudował pierwszy kościół parafialny, który niestety spłonął w roku 1699. Już w drugiej połowie wieku XV nieopodal Śniadowa przez wieś Olszewo, zachodnim krańcem Czerwonego Boru przebiegał gościniec wiodący w kierunku Ostrowi i Warszawy.  Pierwotna nazwa miejscowości brzmiała ,,Smłodowo’’ lub ,,Smołodowo’’. Jest to trudne do ustalenia ale najprawdopodobniej nazwa ta pochodzi od rośliny zwanej smłodem. Według legendy nazwa może pochodzić od smoły pędzonej przez budników w okolicznych puszczach Czerwonego Boru. Określenie to utrzymało się do roku 1818.  Przez ponad trzy stulecia Śniadowo stanowiło własność prywatną, a mianowicie należało kolejno do rodzin Brulińskich, Bogusławskich, Jemielitych i Kurowskich. W roku 1674 przechodzi na własność Jana Dobrogosta Krasińskiego. Kolejnym właścicielem Śniadowa zostaje Stanisław Ugniewski.  To właśnie jemu osada zawdzięcza wyjednanie u króla Augusta II w roku 1703 przywileju na cztery jarmarki. Dzięki temu przywilejowi  Śniadowo w znaczny sposób zyskało na rozwoju. Na początku XVIII wieku Śniadowo znajdowało się w posiadaniu Antoniego Krasińskiego i najprawdopodobniej dzięki tej rodzinie miejscowość zawdzięcza swój herb - Ślepowron.  W 1732 roku Śniadowo zostaje przypisane jezuitom łomżyńskim. Dzięki ich staraniom bądź Krasińskich miejscowość uzyskuje prawa miejskie. Zmiany administracyjne wprowadzone przez zaborcę w  1869 roku doprowadziły  do utraty tych praw, choć w roku 1880 Śniadowo określane jest znów jako osada miejska.

Po utracie przez Polskę niepodległości od 1796 roku Śniadowo wchodziło w skład powiatu łomżyńskiego należącego do departamentu białostockiego. Po roku 1807 powiat łomżyński znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego. Po utworzeniu guberni łomżyńskiej Śniadowo funkcjonuje w jej granicach, natomiast po  jej likwidacji stanowi część województwa białostockiego. W drugiej połowie XIX wieku w Śniadowie zaczynają funkcjonować: urząd gminy, szkoła początkowa, sąd gminny okręgu III, młyn wodny oraz wiatrak. W latach 1914 - 1918 działania wojenne doprowadziły do znacznego zniszczenia miejscowości. Kolejnym tragicznym okresem w dziejach Śniadowa był okres II wojny światowej.

Perła architektury – Kościół p. w św. Wojciech w Szczepankowie - należy do najwspanialszych zabytków północno – wschodniego Mazowsza. Zbudowany w latach 1537 – 1547 przez opatów płockich. Do 1822 roku opiekę duszpasterską nad parafią sprawowali z klasztoru w Pułtusku. Świątynia wzniesiona jest w stylu przejściowym z gotyku do renesansu. Styl ten nazwany został stylem mazowieckim, bo takie budowle w XVII wieku były rozpowszechniane na Mazowszu.

Schrony Linii Mołotowa – budowa linii rozpoczęła się latem 1940 roku i trwała do czasów napaści Niemiec na Związek Radziecki. Miała stanowić pas umocowań radzieckich wzdłuż granicy paktu Ribbentrop – Mołotow.


 

 

Gmina Miastkowo

Pierwsza zmianka o Miastkowie pochodzi z 1413 roku i brzmiała następująco; ,,Janusz Starszy Mazowiecki  w roku 1413 w Miastkowie darował Jakuczowi dziedzicowi z Borkowa wójtostwo ze wsi Zabiele pod Nowogrodem’’. Wieś Miastkowo wspomniana jest również w dokumentach z 1413 r. jako siedziba Miastkowskich – stąd pochodzi jego nazwa. Swój złoty wiek Miastkowo przeżywało w XIX wieku, kiedy budowano obiekt traktu Berlin – Kowno – Petersburg i do dziś w Miastkowie znajduje się stacja dróżnika. Gmina położona jest w zachodniej części powiatu łomżyńskiego, przy drodze krajowej z Warszawy do Łomży. Teren gminy liczy powierzchnię 114,84 km² .  Teren gminy Miastkowo znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu - Równiny Kurpiowskiej i Dolnej Doliny Narwi, który został  utworzony w 1982 roku, w celu zachowania nienaruszonej obszaru rzeki Pisy. Obszar ten wyróżnia się wysokimi walorami przyrodniczymi, krajobrazowymi, kulturowymi oraz wypoczynkowymi.     

Kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej w Miastkowie -  kościół został wybudowany  w latach 1862 – 1863r. Wewnątrz znajdują się trzy ołtarze. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Różnicowej. W ołtarzach bocznych z drugiej połowy XIX wieku, znajdują się obrazy, ;  Świętej Rodziny, św. Piotra i Pawła z 1980 roku, Serca Jezusowego, obraz Królowej Świata z 1889oraz dwa obrazy z 1874 roku; Ukrzyżowania oraz św. Kazimierza.

Pozostałości zespołu dworskiego w Tarnowie - pochodzi z  1 poł. XIX wieku, w stylu klasycystycznym, murowany.  Układ wnętrz przekształcony w XIX i XX wieku,  w skład którego wchodzą: dwór, park regularny z końca XIX wieku w stylu barokowym o układzie kwaterowym, oficyna dworska- dawna gorzelnia, zbudowana w końcu XIX wieku, zniszczona podczas I wojny światowej, odbudowana w 1920r., obecnie w oficynie mieści się szkoła, spichrz z końca XIX wieku, murowany z cegły, półtora kondygnacjowy.

Zabytkowy młyn wodny w Bartkowiźnie - zastawa pochodzi z XIX w. Ciekawostką zabytku jest koło wodne, które położone jest poziomo, a nie pionowo jak to się powszechnie spotyka. Z kolei przekładnia składa się z dwóch kół, z których jedno ma zęby wykonane z drewnianych desek włożonych w wycięte w kole szczeliny, najprawdopodobniej dla wyciszenia pracy przekładni. W obecnej chwili młyn jest już nieczynny.

 


 

 

 - Ankieta oceniająca efektywność świadczonych usług przez pracowników Biura Stowarzyszenia ,,Sąsiedzi’’

 - Ankieta monitorująca wdrażanych projektów realizowanych w ramach Lokalnej strategii rozwoju

 

 

 

 - Raport z wdrażania LSR - 31.12.2020r.

 

 - Raport z wdrażania LSR - 31.12.2019r.

 - Raport z wdrażania LSR - 27.12.2018r.

 - Raport z wdrażania LSR - 29.12.2017r.